.
ikoniхудожник на икони

Plakat 1: Waldemar Swierzy, 1957 – “Sunset Boulevard”, US 1950. Reż. Billy Wilder.

Plakat 2: Eryk Lipiński, 1955 – “Niedzielny Poranek”, Polska 1953. Reż. Andrzej Munk.

Nic tylko kupuję to najlepsze i najdroższe paliwo (o dziwo, jest to ekonomicznie uzasadnione), ciągle u tego samego, naszego rodzimego, producenta i dystrybutora…

Czasem mam tylko ochotę być traktowanym z szacunkiem.
Skoro nie jestem jeszcze ubezwłasnowolniony, to wiem, co konkretnie chcę kupić, czy chcę posiadać i okazywać kartę-lojalkę, oraz to, że te hot-dogi bez powodu nie są takie tanie. Tym bardziej, że już daję im zarobić, kupując paliwo i napoje…

Może się czepiam, ale dlaczego na zachód od Odry mogę się jedynie przyczepić do braku uśmiechów u niemieckich pracowników stacji benzynowych?

via Clients From Hell : Can you re-upload the photos on my site? I think….

Do zaczytania…! :D :D :D

Polecam artykuł w ‘Rzeczpospolitej’:

Moją jedyną religią jest tolerancja – Rzeczpospolita.

Paulina Wilk 01-07-2009

Jutro rusza Open’er. Gwiazdą będzie Moby, kontrowersyjny outsider muzyki pop
Moby spopularyzował muzykę elektroniczną, łącząc ją z soulowym śpiewem i gitarami

Źródło EMI, Rzeczpospolita

Wydana właśnie płyta „Wait for Me”, dziesiąta w dorobku Moby’ego, zaczyna się smutno, jak za najlepszych czasów, gdy w rozdzierających kompozycjach pytał: „Dlaczego moje serce tak cierpi?”, i sprzedawał miliony albumów. Teraz znów zanurza się w melancholii, a jednocześnie pociesza delikatnym śpiewem, łagodzi troski, zacierając granice między naturalnymi a komputerowymi dźwiękami. Wraca też do swych najwspanialszych pomysłów: elektronicznego soulu oraz piosenek granych jak dance, a brzmiących jak rock.

Dzięki nim stał się gwiazdą wielkiego formatu, pozostał jednak wstydliwym outsiderem. Jest muzykiem na wskroś popowym, a jednocześnie alternatywnym. To intrygująca i pełna sprzeczności postać.

Można powiedzieć, że dzięki ogolonemu na łyso brzydalowi muzyka elektroniczna zyskała twarz. Do początku lat 90. była tworem anonimowych didżejów, ale w 1992 r. utwór Moby’ego „Go” stał się przebojem list pop, a on sam nagle zyskał sławę. Ani wtedy, ani później nic sobie nie robił z oczekiwań rynku i publiczności – nagrywał, co chciał: ciężką elektronikę, gitarowy rock, senne bal-

lady. Były albumy takie jak „Play”, które dały mu gigantyczną popularność, i takie jak „Animal Rights”, które mało kogo obchodziły. W historii muzyki zapiszą się oryginalne połączenia: garażowa, punkowa energia zaklęta w mocnych bitach, syntezatory roztrzaskiwane na scenie jak gitary w Woodstock i archiwalne bluesowe sample wplecione w zmysłowe kompozycje.

Moby przyciągnie w Gdyni tłumy nie tylko muzyką, to nietuzinkowy idol przełomu wieków – zdeklarowany obrońca praw zwierząt, milioner mieszkający w tym samym nowojorskim mieszkaniu od dekady – bez pralki, za to z ulubioną knajpą za rogiem. Jest zaprzeczeniem kreowanych popwydmuszek. Nikt go nie wymyślił, on sam często nie wie, co myśleć – zmienia zdanie, przeczy sobie, przyznaje się do błędów.

Jeszcze w latach 90. był radykalnym chrześcijaninem, żył w celibacie, stronił od alkoholu i mięsa. Po latach mówił: – Ortodoksja jest dobra na papierze, w realnym życiu – nie ma sensu. Dzięki kategorycznym opiniom czułem się lepszy, ale zdałem sobie sprawę, że nie ratuję świata, tylko zatruwam ludziom życie i psuję im kolację gadaniem o weganizmie.

Wiara w Boga i studia nad Biblią zapewniały mu bezpieczny świat rządzony klarownymi zasadami, a różnego rodzaju ideologie dały poczucie przynależności do wspólnoty. W ten sposób dorastający w poczuciu lęku i wykluczenia Moby zyskiwał spokój.

Wychował się w zamożnym Connecticut – poza nim tylko kilkoro dzieci w okolicy nie żyło w dostatku. On mieszkał z matką w hipisowskiej komunie, utrzymywali się z zapomogi. Czuł się samotny, brzydki, nielubiany. – Czyli miałem całkiem przeciętną młodość – mawia. Niezupełnie. Ojca nie pamięta – zginął w wypadku samochodowym, gdy Moby miał dwa lata. Dopiero później muzyk dowiedział się, że to było samobójstwo. – Nie byłem tego świadomy, ale brak ojca odebrał

mi poczucie bezpieczeństwa – mówił „Guardianowi” i tym tłumaczył młodzieńczą bojowość. Po radykalnej abstynencji nastał czas hedonistycznego maratonu: seks z obcymi i narkotyki. – Przestałem, kiedy wyobraziłem sobie, że skończę jak ludzie kiwający się w kącie i mamroczący coś pod nosem.

Do dziś ma na karku wytatuowany krzyż, ale do kościoła nie chodzi. Teraz jego jedyną religią jest tolerancja. – Jestem miękkim, nieszkodliwym hipokrytą – żartuje. Także z tego, że kiedyś odmawiał jazdy samochodami, a dziś lubi latać biznes klasą. Gwiazdą popu został dzięki komercyjnemu zabiegowi: trafnie wyczuł, że w połowie lat 90. MTV i radia nie były już najlepszymi promotorami muzyki – utwory z płyty „Play” sprzedał do reklam. I nagle wszędzie go było pełno: w windach, hotelach i sklepach. Zarobił fortunę, której nie wydaje (odnosi butelki do skupu, a produkcja jego płyty kosztuje 100 tys. złotych, gdy u innych gwiazd cena sięga kilku milionów). Docenia jednak finansową swobodę: – Nie myślę o pieniądzach, mogę być z ludźmi, niczego od nich nie oczekując. Jedyne, czego chcę, to zawsze zajmować się muzyką.

Nie dla tego, że mi nie smakuje, że wsadzają do kiełbas wszystko poza mięsem, że mięsodajki są tuczone syfem, o którym nie ma programów na Discovery…
Przekonała mnie do tego prosta statystyka:

• Do wytworzenia 1kg ziemniaków potrzeba 100 litrów wody.
• Do wytworzenia 1kg ryżu potrzeba 4 000 litrów wody.
• Do wytworzenia 1kg mięsa potrzeba 15 000 litrów wody!!!

Przy założeniu, że człowiek zużywa dziennie średnio 50l wody – 15,000l wystarczy na równe 300 dni!!! Robi to na mnie wrażenie, szczególnie gdy przypomnę sobie smak amerykańskiej “wody mineralnej” z “naturalnych źródeł” na Florydzie (Dasani) – wtedy wiem jak ważny jest dostęp do czystej wody mineralnej…

Albo inaczej: dwa solidne kotlety schabowe zastępują mi wodę na 300 dni… no sorry ale aż tak za kotletami nie przepadam…

Hania ma radochę! Ona mi jeszcze nie wierzy, że odpuszczę sobie kurczaczka! :D Ona ma łatwiej – ją mięso obrzydza, a ja to zrobiłem z czystego wyrachowania…

Żegnajcie kurczaczki, świnki, krówki, dziczki i sarenki… będę tęsknił…

Polecam te dwa linki:
http://en.wikipedia.org/wiki/Virtual_water

The HOME Project

via Lars von Trier: nakręciłem pornograficzny horror – Onet.pl Film.