She's the best

Plakat 1: Waldemar Swierzy, 1957 – “Sunset Boulevard”, US 1950. Reż. Billy Wilder.

Plakat 2: Eryk Lipiński, 1955 – “Niedzielny Poranek”, Polska 1953. Reż. Andrzej Munk.

Jeśli macie czas i ochotę, to zapraszam do głosowania na moją siostrzenicę – siostra będzie miała radochę, szwagier dumę, a my może wygramy chustę do noszenia naszego małego groszka :)

Głosować można raz dziennie na dowolną ilość różnych zdjęć.

Oto zdjęcia (kliknij w zdjęcie aby zagłosować):

Dzięki!!!!

Nic tylko kupuję to najlepsze i najdroższe paliwo (o dziwo, jest to ekonomicznie uzasadnione), ciągle u tego samego, naszego rodzimego, producenta i dystrybutora…

Czasem mam tylko ochotę być traktowanym z szacunkiem.
Skoro nie jestem jeszcze ubezwłasnowolniony, to wiem, co konkretnie chcę kupić, czy chcę posiadać i okazywać kartę-lojalkę, oraz to, że te hot-dogi bez powodu nie są takie tanie. Tym bardziej, że już daję im zarobić, kupując paliwo i napoje…

Może się czepiam, ale dlaczego na zachód od Odry mogę się jedynie przyczepić do braku uśmiechów u niemieckich pracowników stacji benzynowych?

A. Amfiteatr wykuty w skałach
B. Grób Buffalo Billa (taki “bohater” co natłukł tysiące Indian a oni teraz sprzedają błyskotki z nim związane w miejscowym sklepie) i piękna panorama Denver
C. Jedna z najlepszych restauracji w jakiej byłem! The Original Hard Rock Cafe w mieścinie Empire – już sama nazwa coś mówi. Oryginalna, z 1934 roku, której nazwa wzięła się od tzw. “hardrock miners” (górników twardo-skalnych). Nie mają nic wspólnego z sieciówą.
D. Rocky Mountain Park – misia Yogi pamiętacie?
E. Najbardziej amerykańskie hamburgery z możliwych – kto jadł prawdziwe hamburgery, ten je naprawdę doceni – Millsite Inn
F. Golden – pierwsze miasto poszukiwaczy złota i największy na świecie zakład produkujący “piwo” – browar Coors

Po drodze kilkanaście miast-widm, opuszczone kopalnie złota, góry, doliny, lasy, rzeki, i prawdziwy duch Ameryki, jakiej większość nigdy nie poznała, i której nie zobaczymy w telewizji i kolorowych magazynach…

Jeśli miałbym wybrać jedno miasto w USA, w którym chciałbym mieszkać, to byłoby to tylko i wyłącznie Denver. Zresztą, jak można nie doceniać faktu, że pierwszym stałym budynkiem w Denver był saloon :D

Zdjęcia z pobytu w Denver do zobaczenia w Galerii

View Larger Map

via Clients From Hell : Can you re-upload the photos on my site? I think….

Do zaczytania…! :D :D :D

Trochę muzyki w ciszy i spokoju

Wyświetl większą mapę

Ostani nasz dzień pobytu we Francji – szkoda, ponieważ do Włoch już nie chciało nam się wracać.
Po drodze wstąpiliśmy zobaczyć jezioro Como wraz z jego sławnymi willami – szukaliśmy nawet George Clooney’a, którego podobno każdy tam zna… Niektóre z miasteczek były naprawdę ładne, ale ogólnie jest to teren równie przereklamowany, co reszta Włoch. A najgorsze były chyba lody w jednym z tych małych miasteczek, które Lonelly Planet opisał jako jedne z najlepszych, i dla których to Piotrek cały czas naciskał żeby tam pojechać :).
Reszta dnia upłynęła nam na podziwianiu kolejnych górskich widoków, aż dotarliśmy do Livigno na nocleg. Tam też trafiliśmy na jeden z najlepszych kempingów. Poznaliśmy na nim pewnego pana, z pochodzenia Polaka, od dziecka mieszkającego we Francji, który od 27 lat nie był w Polsce i który to za starych ciężkich czasów, jeszcze jako francuski student, przyjeżdżał do Polski, przemycając dla podziemia sprzęt potrzebny do drukowania gazetek. Do Livigno przyjeżdża on co roku na całe wakacje ze swoją żoną, u której kilka lat temu lekarze wykryli groźnego raka, ale dzięki tamtejszym górom, czystemu powietrzu i pieszym wycieczkom na okoliczne szczyty, udało jej się już dawno przeżyć własną, przepowiedzianą śmierć.
Dla nas była to na pewno najzimniejsza noc! Tydzień wcześniej spadło tam 20cm śniegu…

Dzień 13 i 14 – 30/31.07.2009
1 435km (5 047km)
Bezcłówka, Szwajcaria, początkujący włoski celnik, okropny zamek w Niemczech i całonocna podróż do domu

Wyświetl większą mapę

Livigno, poza piękną okolicą, jest strefą bezcłową – chętnie to wykorzystaliśmy :)
Z wjazdem do Szwajcarii nie było większego problemu – przyznaliśmy się do kilku win i nas przepuścili. O wiele większy problem był z ponownym wjazdem do Włoch. Na przejściu trafiliśmy na początkującego celnika, któremu szef kazał sprawdzać wszystkie auta z młodymi kierowcami. Dobrze, że był początkujący… Nasza rada dla wszystkich zbierających wino (lub inne trunki): kupując je w sklepach EU i planując przejazd przez Livigno i/lub Szwajcarię zawsze zabierajcie rachunki, ponieważ później może być problem z wytłumaczeniem, że każda nadprogramowa butelka była kupiona w Unii i tam też zostanie skonsumowana…
Po kilku godzinach udało nam się odjechać bez strat w kierunku zamku Neuschwanstein w Niemczech – kicz większy niż Disneyland pod Paryżem!!! Jeśli nie musicie, to nie jedźcie tam! On ładnie wygląda tylko na zdjęciach…
Załamani odjechaliśmy w kierunku Zell am See, gdzie mieliśmy zaplanowany nocleg. Im bardziej zbliżaliśmy się do celu, tym gorsza robiła się pogoda, do tego stopnia, że jednomyślnie postanowiliśmy zrezygnować z noclegu w burzy i jechać dalej przez całą noc do domu. Jeżeli kiedykolwiek będziecie nudzić się stojąc w korkach na polskich drogach, to polecamy wymyślanie tytułów do filmów XXX; czemu z radością oddaliśmy się sami :D

I tym oto sposobem cali, zdrowi i zmęczeni (przecież na urlop nie jedzie się odpoczywać!) wróciliśmy do domu, po przejechaniu przez 10 krajów, 5 150,5 km w 14 dni, z masą świetnych wspomnień, fotografii i pomysłów na kolejne wyjazdy.
A Piotrkowi i Dorocie urodziła się niedawno mała i zdrowa Gabrysia. Witaj Gigi! Jeśli nie będziesz mogła wysiedzieć w domu, to nie jest Twoja wina ;)

Poprzednie dni:
10 i 11
8 i 9
6 i 7
5
3 i 4
1 i 2

Wyświetl większą mapę

Monako nie opłaca się zwiedzać “z buta”. W aucie jest klima, wszystko widać, a jeśli ma się auto wyższe niż 2m to nawet nie warto szukać parkingu. Parę słów o samym mieście: turyści, ciasnota, pozerstwo, wielkie pieniądze i jeszcze większe aspiracje… i to by było na tyle. Kolega Bartek dał nam przepis z życia, jak tam można jeszcze zrobić wrażenie na ludziach: na początku lat 90′ wybrali się z kolegami studentami wspinać na południe Francji, więc przy okazji zahaczyli o Monako. Wywarli bardzo duże wrażenie na tubylcach, a szczególnie królach życia z kasyno, gdy podjechali swoim wyjątkowym samochodem pod ten przybytek wątpliwej uciechy a gwarantowanego szybkiego upłynniania gotówki (wtedy jeszcze było można bez machania rulonami). Od razu dopadła ich chmara paparatów, ochów i achów, i pewnie im nawet z auta nie dała wyjść! Niby zachód i pełna kulturka a zachowanie jak z pierwszej wizyty w McDonaldzie … sorry Hubert: Restauracji McDonald’s ;).
Na tak gburowate przywitanie mogli zareagować tylko w jeden sposób: spokojnie pojechali dalej swoim poczciwym Fiatem 125p…

Po odbębnieniu powinności, przez resztę dnia mieliśmy same niesamowite widoki.
Najpierw w porze dokarmiania trafiliśmy w iście księżycowe okolice Pellion. Bardzo żałuję, że nie chciało mi się wyciągnąć aparatu a jeszcze bardziej, że nie mam kamery – film sci-fi/grozy z lat 80′. Może jak Piotrek zajmie się obróbką zdjęć to coś ciekawego użyczy?
Kolejnym punktem było (całkiem przypadkowo) miasteczko Luceram – jak dla mnie, to jeden z najlepszych momentów z całej wyprawy. Dzięki temu, że leży poza głównymi trasami, było w stanie zachować swoją oryginalną architekturę i klimat z czasów średniowiecza (znaleźliśmy herb z datą 1343, ale z informacji wiemy, że jest o wiele starsze). Przywiązanie do tradycji i znikoma migracja na pewno wpłynęły na zachowanie takich detali, jak gwiazdy pięcioramienne wyryte w szczególnych miejscach, wywieszanie czosnku, stawianie na progu niezliczonych ilości roślin i naczyń z wodą. Dodatkowym i bardzo ważnym plusem było to, że spotkaliśmy przez te parę godzin tylko 8 osób (w tym 4 tubylców – bardzo sympatycznych, jak wszędzie).

Z Luceram pomknęliśmy, a raczej popełznęliśmy w góry Lazurowego Wybrzeża – piękne widoki, górskie miasteczka położone na prawie pionowych ścianach i alpejskie ośrodki narciarskie, które koniecznie musimy kiedyś odwiedzić zimą.
Pod koniec dnia udało nam się (znowu przypadkiem) przejechać przez czerwony kanion – niesamowite wrażenie, gdy wszechobecne kolory bujnej, śródziemnomorskiej zieleni i szarości górskich skał zostają nagle zredukowane do dwóch: fioletowawej czerwieni i marnej zieleni.
Nocleg mieliśmy zaplanowany w miasteczku Entrevaux, ale ponieważ jest ono również zabytkiem z czasów średniowiecza i leży przy głównej trasie, trzeba było poszukać kawałka ziemi w innym miejscu.
AAA! W miasteczku, w którym znaleźliśmy nocleg (Annot) byliśmy świadkami świetnego zjawiska! Miliony malutkich, białych owadów obsiadły dróżki w centrum i gdy tylko z przeciwka nadjeżdżał samochód, w świetle jego reflektorów tworzyły piękną, gęstą i żywą chmurę unosząc się nad ziemią.

Dzień 11 – 28.07.2009
300km (3 073km)
Kanion du Verdon, lawenda i Prowansja

Wyświetl większą mapę

Pierwszą zaplanowaną atrakcją na ten dzień było miasteczko Entrevaux, którego z racji późnej pory nie udało się nam zwiedzić poprzedniego dnia. Po wizycie w Luceram, jedynym detalem wartym uwagi był most-kiedyś-zwodzony nad górską rzeką. Reszta krwawiła pieniędzmi turystów…
Po 30 minutach byliśmy już w drodze do kanionu Verdon. W czasach późnej podstawówki udało mi się wraz z rodziną zwiedzić kanion z jednej strony, i teraz zaplanowałem przejazd drugą stroną w przeciwnym kierunku. Było to też bardziej świadome…
Jakkolwiek piękny jest to kanion i otaczająca go przyroda, nie zrobił już na mnie takiego wrażenia, jak za pierwszym razem, mimo to na pewno wybiorę się tam jeszcze nie raz.
Poszukując stacji benzynowej trafiliśmy do sympatycznego miasta Aups, gdzie zrobiliśmy przy okazji zapasy winno-żywieniowe, które później naruszyliśmy przy znalezionym wraku jakiegoś spalonego mercedesa z najlepszych lat tej marki – otoczenie było iście filmowe.

Przez resztę dnia mieliśmy przyjemność podziwiać niesamowitą Prowansję wraz z jej wioskami, polami lawendy (akurat trafiliśmy na zbiory, więc intensywność zapachów była pozytywnie przytłaczająca), górskimi jeziorami i spokojem.

Poprzednie dni:
8 i 9
6 i 7
5
3 i 4
1 i 2